<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/heorxJmaMws?si=XVJCbOu4YJuWQFuT" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>

Δελτίο Τύπου του Συλλόγου ΤΑ Ελλάδος!

 Δελτίο Τύπου Σ.Τ.Α.Ε.:

Ποιες είναι οι ευθύνες του Τεχνικού Ασφαλείας για την Υγεία & Ασφάλεια στην Εργασία ?

Με αφορμή το πρόσφατο συμβάν στο εργοστάσιο της ΒΙΟΛΑΝΤΑ και προς διευκρίνηση ευθυνών ενημερώνουμε ότι Υγεία και η Ασφάλεια στην Εργασία αποτελεί συλλογική ευθύνη και δεν μπορεί να αποδίδεται σε ένα μόνο πρόσωπο.

Ο Τεχνικός Ασφαλείας δεν είναι εκτελεστικό όργανο ούτε υπεύθυνος για τη διοίκηση, τη λειτουργία ή τη συντήρηση της επιχείρησης, ούτε μπορεί να αντιμετωπίζεται ως υπαίτιος κάθε εργατικού συμβάντος

Την πρωταρχική ευθύνη για την ασφαλή λειτουργία της επιχείρησης φέρουν ο εργοδότης και η διοίκηση, οι υπεύθυνοι συντήρησης και επίβλεψης, οι προϊστάμενοι και οι εργαζόμενοι, οι οποίοι αποτελούν το πρώτο σημείο εντοπισμού κινδύνων. Η έγκαιρη αναφορά προβλημάτων είναι κρίσιμο στοιχείο της πρόληψης.

Το πρόσφατο θεσμικό πλαίσιο (Ν. 3259/2025) ορίζει σαφώς ότι ο ρόλος του Τεχνικού Ασφαλείας είναι συμβουλευτικός και υποστηρικτικός προς τον εργοδότη. Η άσκηση των καθηκόντων του βασίζεται στις πληροφορίες που του παρέχονται και στη συνεργασία με τη διοίκηση, τα στελέχη και τους εργαζόμενους. Είναι αντικειμενικά αδύνατο να έχει πλήρη και συνεχή γνώση όλων των συνθηκών, ιδίως όταν δεν υπάρχει έγκαιρη και ειλικρινής ενημέρωση για βλάβες, αλλαγές ή αποκλίσεις από την κανονική λειτουργία.

Ιδιαίτερο θεσμικό ρόλο έχει η Επιτροπή Υγείας και Ασφάλειας της Εργασίας (Ε.Υ.Α.Ε.), που συγκροτείται από εργαζόμενους και λειτουργεί ως δίαυλος επικοινωνίας με τη διοίκηση και τον Τεχνικό Ασφαλείας. Λόγω της καθημερινής παρουσίας της στους χώρους εργασίας, διαθέτει άμεση γνώση των πραγματικών κινδύνων και τη δυνατότητα να επισημαίνει σοβαρούς και άμεσους κινδύνους.

Παράλληλα, ο αρμόδιος μηχανικός επίβλεψης των ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων φέρει την ευθύνη της τεχνικής ασφάλειας, της συντήρησης και της ορθής λειτουργίας των συστημάτων. Ο ρόλος του είναι διακριτός και συμπληρωματικός προς αυτόν του Τεχνικού Ασφαλείας, ο οποίος δεν υποκαθιστά τον τεχνικό έλεγχο ή την πιστοποίηση των εγκαταστάσεων.

Ο Τεχνικός Ασφαλείας μπορεί να αξιολογήσει κινδύνους και να εισηγηθεί μέτρα μόνο όταν έχει πλήρη εικόνα των πραγματικών δεδομένων και όταν όλοι οι εμπλεκόμενοι επιτελούν τον ρόλο που τους αναλογεί.

Η Επιθεώρηση Εργασίας αποτελεί κρίσιμο ελεγκτικό μηχανισμό, ωστόσο οι έλεγχοι περιορισμένης διάρκειας δεν μπορούν να αποτυπώσουν το σύνολο των πραγματικών συνθηκών μιας επιχείρησης. Η απουσία διαπιστώσεων σε έναν έλεγχο δεν ισοδυναμεί με πλήρη και διαρκή ασφάλεια.

Συνεπώς, η Υγεία και η Ασφάλεια στην Εργασία δεν εξασφαλίζεται με την απόδοση μονομερών ευθυνών στον Τεχνικό Ασφάλειας, αλλά μέσω συνεχούς συνεργασίας, σαφούς κατανομής αρμοδιοτήτων, διαφάνειας και έγκαιρης ενημέρωσης. Μόνο έτσι ο Τεχνικός Ασφαλείας μπορεί να αξιολογεί ουσιαστικά τους κινδύνους και να συμβάλλει αποτελεσματικά με τις εξειδικευμένες γνώσεις του στην προστασία της ανθρώπινης ζωής.

ΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟ ΤΕΧΝΙΚΟ ΜΑΣ ΓΡΑΦΕΙΟ!

Από το τεχνικό μας γραφείο στη Λάρισα, ζητείται μηχανολόγος ή ηλεκτρολόγος – απόφοιτος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για πενθήμερη εργασία σε επιβλέψεις έργων.

Απαραίτητα προσόντα:

– Καλή γνώση Αγγλικών

– Καλή χρήση Η.Υ.

– Ηλικία 25 – 40 ετών

– Μικρή εμπειρία – προϋπηρεσία  σε εργοταξιακούς ή βιομηχανικούς – βιοτεχνικούς χώρους θα εκτιμηθεί

*Αποστολή βιογραφικών στο  dimitsiaras@gmail.com

Τι συμβαίνει με τα φωτοβολταϊκά;

 

Από την Κατερίνα Λαδοπούλου

Η αλλαγή στο μείγμα ενέργειας λόγω της νέας πράσινης συμφωνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν δημιούργησε μόνο ελπίδες για τη μείωση της εξόρυξης λιγνίτη σε πολλές περιοχές της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και η χώρα μας, αλλά έθεσε και νέα δεδομένα στην ανακύκλωση των απορριμμάτων που προέρχονται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Οι ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά αποτελούν για την Ελλάδα την επόμενη μεγάλη πρόκληση ειδικά όσον αφορά τη διαχείριση των απορριμμάτων που προκύπτουν όταν τα προϊόντα αυτά φτάνουν στο τέλος του κύκλου ζωής τους.

Τι συμβαίνει με τα φωτοβολταϊκά; 

Όπως αναφέρει ο κ. Στέλιος Λουμάκης, Πρόεδρος Συνδέσμου Παραγωγών Ενέργειας με Φωτοβολταϊκά (ΣΠΕΦ), το θέμα της ανακύκλωσης των φωτοβολταϊκών πάνελ,  τεχνολογικά είναι σχεδόν πλήρως λυμένο, αρχικά με τεχνική επεξεργασία και εν συνεχεία με χημική. «Από τα πάνελ ανακτάται περίπου το 90% των υλικών όπως το γυαλί, τα μέταλλα και το πυρίτιο. Αυτό όσον αφορά το τεχνικό κομμάτι. Μάλιστα στην Ελλάδα έχουμε και κάποιες πρώτες μονάδες οι οποίες κάνουν διαδικασία ανακύκλωσης στο πρώτο στάδιο που σχετίζεται με το τεχνικό σκέλος, όχι το χημικό. Για το χημικό μέρος, τα παράγωγα που προκύπτουν από την αρχική τεχνική διαδικασία αποστέλλονται στο εξωτερικό για την πλήρη ανακύκλωση και ανάκτηση των υλικών».

Όσον αφορά τη διαδικασία χρηματοδότησης, μας αναφέρει ο κ. Λουμάκης, το νομικό πλαίσιο είναι σαφές, «η Ευρωπαϊκή οδηγία υπάρχει ήδη από το 2012 και εναρμονίστηκε στην ελληνική νομοθεσία το 2014, όπου τα φωτοβολταϊκά πάνελ, αποτελώντας κι αυτά ηλεκτρικό και ηλεκτρονικό εξοπλισμό, εντάσσονται  στο ίδιο πλαίσιο, όπως κάθε ηλεκτρική και ηλεκτρονική συσκευή, όπου το κόστος ανακύκλωσης αυτών των προϊόντων καταβάλλεται από τους παραγωγούς του εξοπλισμού. Αν το προϊόν δεν παράγεται στη χώρα μας, τότε το τέλος καταβάλλεται από τους εισαγωγείς, όπως συμβαίνει με οποιοδήποτε ηλεκτρικό ή ηλεκτρονικό προϊόν, είτε είναι ηλεκτρική σκούπα, είτε καφετιέρα, είτε υπολογιστής. Ο εισαγωγέας καταβάλλει ένα τέλος ανακύκλωσης, ώστε να μπορεί να χρηματοδοτηθεί το ταμείο το οποίο εν συνεχεία χρηματοδοτεί το σύστημα διαχείρισης, ώστε τα εργοστάσια που θα κάνουν την ανακύκλωση θα λαμβάνουν κάποιους πόρους από το ταμείο για τη διαδικασία».

Παρότι όμως το πλαίσιο είναι σαφές, από το 2014, όπως αναφέρει ο κ. Λουμάκης, μέχρι σήμερα δεν έχει πληρωθεί ούτε ένα ευρώ από τους εισαγωγείς, μολονότι στη χώρα έχουν εισαχθεί και λειτουργούν 12.000 μεγαβάτ. «Πριν από 2 χρόνια, υπήρχε απόφαση ευρωπαϊκού δικαστηρίου, το οποίο επιβεβαίωσε την υποχρέωση των εισαγωγέων του εξοπλισμού, να καταβάλουν το τέλος ανακύκλωσης. Και σε συνέχεια της απόφασης του δικαστηρίου, επανεκδόθηκε η ευρωπαϊκή οδηγία η οποία επανεπιβεβαίωσε ότι οι εισαγωγείς οποιουδήποτε πάνελ εισήχθη στην Ελλάδα μετά τις 13 Αυγούστου 2012 οφείλουν το τέλος ανακύκλωσης. Για τα προηγούμενα, πριν το 2012, η πολιτεία μπορεί να κάνει ελεύθερα όποια ρύθμιση επιθυμεί. Να τονίσω αναφέρει ο κ. Λουμάκης, ότι τα πάνελ που είχαν εισαχθεί πριν τον Αύγουστο του 2012 ήταν μόλις 1.000. Αυτό σημαίνει ότι μαζεύεται ένας τεράστιος όγκος πληρωμών που πρέπει να γίνουν από αυτούς που εισήγαγαν τα 11.000 χιλιάδες μεγαβάτ.

»Αντί  η πολιτεία να σπεύσει τώρα, που οι εισαγωγείς είναι ενεργότατοι, και εισάγουν τεράστιες ποσότητες εξοπλισμού, να εισπράξει τα χρήματα, παρατηρείται πλήρης αδράνεια. Έχει υπάρξει μια συστηματική προσπάθεια σύγχυσης ως προς το τι πραγματικά ισχύει, με ισχυρισμούς ότι το κόστος θα πρέπει να επιβαρύνει τους χρήστες του εξοπλισμού ή με άλλες ερμηνείες που δεν στέκουν νομικά και δεν έχουν καμία απολύτως βάση. Η νομοθεσία —τόσο η εθνική όσο και η ευρωπαϊκή— είναι απολύτως σαφής. Αρμόδια ελεγκτική αρχή είναι ο Ελληνικός Οργανισμός Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ), ο οποίος ορίζει και το τέλος ανακύκλωσης που υποχρεούται να καταβάλλει ο εισαγωγέας του εξοπλισμού».

Για να μπει το ζήτημα σε ιστορικό πλαίσιο, σύμφωνα με τον κ. Λουμάκη, το τέλος ανακύκλωσης ξεκίνησε αρχικά στα 300 ευρώ ανά τόνο. Κάποια στιγμή μειώθηκε στα 90 ευρώ. Ωστόσο, ο ΕΟΑΝ επανήλθε με νέα μελέτη και επανέφερε το τέλος στα 300 ευρώ ανά τόνο. Πρόκειται πράγματι για ένα πολύ υψηλό κόστος. Θα πρέπει, όμως, να υπενθυμίσουμε ότι στην αγορά των φωτοβολταϊκών τα πάνελ ξεκίνησαν, το 2008, με τιμές της τάξης των 3 ευρώ ανά βατ, ενώ σήμερα τιμολογούνται από τους εισαγωγείς περίπου στα 8 λεπτά ανά βατ. «Μιλάμε, επομένως, για μια αγορά στην οποία το κόστος του βασικού προϊόντος έχει μειωθεί δραστικά, δημιουργώντας σημαντικά περιθώρια τόσο για τους εισαγωγείς όσο και για τους παραγωγούς».

Οι ανεμογεννήτριες

Η ανακύκλωση των ανεμογεννητριών μετά το τέλος του κύκλου ζωής τους έχει γίνει θέμα πολλών συζητήσεων κατά καιρούς και αρκετής παραπληροφόρησης. Όπως αναφέρει ο κ. Παναγιώτης Λαδακάκος, Πρόεδρος της Ελληνικής Επιστημονικής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΤΑΕΝ), «η ελληνική νομοθεσία, απαιτεί μετά το πέρας των αδειοδοτήσεων και του χρόνου ζωής ενός αιολικού πάρκου, να απεγκατασταθούν οι ανεμογεννήτριες, να απομακρυνθούν και να επανέλθει ο χώρος εγκατάστασης στην πρότερη μορφή του. Τι γίνεται στην πράξη  με τις ανεμογεννήτριες; Το μεγαλύτερο ποσοστό μίας ανεμογεννήτριας, της τάξης 85-90%, αποτελείται από υλικά τα οποία είναι απόλυτα ανακυκλώσιμα, και στην πράξη ανακυκλώνονται. Εκεί που υπάρχει συζήτηση και τεχνική πρόκληση για τους κατασκευαστές των ανεμογεννητριών, είναι το θέμα των πτερυγίων. Τα πτερύγια αποτελούνται από υλικά, τα οποία, μέχρι πρόσφατα ήταν αρκετά δύσκολο να ανακυκλωθούν -έως τεχνικά αδύνατο. Η πολιτική την οποία ακολουθούσαν οι κατασκευαστές των ανεμογεννητριών, που συστήνουμε κι εμείς ως ΕΛΕΤΑΕΝ, αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση Αιολικής Ενέργειας, η Wind Europe, όπου δεν είναι εφικτή η ανακύκλωση, τότε να υπάρχει επαναχρησιμοποίηση, δηλαδή χρήσεις οι οποίες θα επεκτείνουν το χρόνο ζωής ενός υλικού, που δεν ανακυκλώνεται εύκολα ή καθόλου».

Τα τελευταία χρόνια όμως έχει γίνει πολύ δουλειά στην τεχνολογία ανακύκλωσης των πτερυγίων και στην τεχνολογία των υλικών, αναφέρει ο κ. Λαδακάκος. «Οι δυτικοί τουλάχιστον κατασκευαστές, προσφέρουν τη δυνατότητα ανακυκλώσιμων πτερυγίων στις ανεμογεννήτριες που πωλούν. Άρα ο στόχος 100% ανακυκλώσιμων ανεμογεννητριών είναι εφικτός. Οι ανεμογεννήτριες που είναι σήμερα εγκατεστημένες στην Ελλάδα δεν διαθέτουν τέτοια πτερύγια, καθώς έχουν τοποθετηθεί τα προηγούμενα χρόνια. Άρα πρέπει να δώσουμε αρκετά μεγάλη σημασία στην αποξήλωση ανεμογεννητριών που είναι ήδη εγκατεστημένες στη χώρα μας όταν λήξει ο χρόνος ζωής τους αναφορικά με την ορθή επαναχρησιμοποίηση των υλικών τους.

»Ως ΕΛΕΤΑΕΝ έχουμε αναλάβει μία πρωτοβουλία σε συνεργασία με βιομηχανίες, βιοτεχνίες και κατασκευαστικούς οίκους να συλλέγουμε πτερύγια από ανεμογεννήτριες που έχει λήξει ο χρόνος ζωής τους και κατασκευάζουμε από αυτά, κάποια καλαίσθητα έπιπλα, τα οποία ήδη έχουν τοποθετηθεί στα γραφεία μας, στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, αλλά και σε εξωτερικούς χώρους. Στο «Μύλο των Ξωτικών», στα Τρίκαλα υπάρχουν παγκάκια που έχουν κατασκευαστεί από πτερύγια παλιών ανεμογεννητριών».

Είτε πρόκειται για ανεμογεννήτριες είτε για φωτοβολταϊκά πάνελ, η πρόκληση της αξιοποίησής τους βρίσκεται μπροστά μας, καθώς όσο η ανάγκη του ανθρώπου για ενέργεια παραμένει κυρίαρχη, τόσο πιο κεντρική καθίσταται η συζήτηση για τα απόβλητα που παράγονται από τις εφαρμογές της ηλιακής και της αιολικής ενέργειας.

epixeiro.gr

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ - 2026!!!